Нуухгүй ээ амраг минь
Би чамайг санасан
Нулимас минь
Дотогшоо урсаж байгааг мэдэрсэн

Зүрхэн дунд минь ангал үүсч
Зүг чиггүйгээр чи минь
Алга болохыг би мэдэрсэн

Эргээд ирээсэй гэж хүлээсэн
Энгэрт чинь наалдахыг хүссэн

Чи ирээгүй
Үгээ ч надад хэлээгүй

Чимээгүй шиврээ бороо шиг
Сэтгэлийг минь шархлуулсаар ...

Яваад өгсөн

Март хүмүүс минь намайг март

Ганцаардлаа ганцаараа туулаад

Ангижиртал минь битгий сана

"Хэрвээ би төрөөгүй байсан бол ганцаардахгүй"

Хэтэрхий арчаагүй энэ бодлоо гээтэл минь бүү дурс

ГЭРЭЛ ГЭГЭЭНИЙ ЗҮГ ЯГ Л ДЭНГИЙН ЭРВЭЭХИЙ ШИГ ТЭМҮҮЛЭН НИСНЭ
ГЭНЭН БАЙНА ДАА ГЭЭД ДАЛАВЧИЙГ МИНЬ ШАТААХ ГАЛ ТЭНД ОТНО

ДЭЛХИЙ ДЭЭР БИ ТЭГЭЭД ЯМАР ӨНГӨӨР АМЬДАРЧ БАС ЯМАР ӨНГӨНД ИТГЭХ ВЭ
ДЭН, ЗУЛ, ХҮЖ ГАЛ ХЭМЭЭН ЯЛГААД Ч НЭГЭН АДИЛААР ШАТААЖ БАЙХАД
ДЭЛХИЙ ДЭЭР БИ ТЭГЭЭД ЯАХ ГЭЖ ОРШИЖ БАЙНА ВЭ

Буруугаа нуух гэж бүү зүтгэ, Зөвөө таниулах гэж бүү хичээ. Бурхан бүгдийг шүүж байгаа.

...Өнөөдрийн төлөө

Маргаашийг мартагсад ..

 

Зуун жилийн дараа

Байгаа зүйлс байхгүй болоход

Зуун жилийн дараа

Байхгүй зүйлс бий болоход

 

Өчүүхэн энэ биенээс

Ширхэг үс ч үлдэхгүй

Өндөрт өргөн газарт унагаагүй

Нэр гавъяа л үлдэнэ...

 

...Маргаашийн төлөө

Өнөөдрийг золигсод

Нөгөөдөрийг магад харахгүй...

Тэртээх уулын

Цас хайлж дуусахад

Зун ирнэ

Тэгээд би

Борооны чимээнд мансуурна

 

Шүхэр барихгүйгээр

Гараа дэлгэн зогсоно

Нүдээ тас аниад

Ертөнцийн үлгэрийг сонсоно

 

Бороо нулимас биш ээ

Тэр бол сархад

Бодол сэтгэлийг садлаж

Үлгэр зохиолгодог рашаан

 

Тэртээх уулын орой

Цав цагаан харагдана

Тэнд ногоон туяа татахад

Бороо надтай болзоно

...

Би их ганцаардмал хүн юм
Тэр цонхны цаагуур нисээд өнгөрөх
Хаврын салхинд хөөгдсөн болжмор ч
Надад зузаан хөнжил мэт хань болох

Би их зожиг хүн юм
Дэргэд минь сууж мөрийг илбэх
Шүлсээ залгин суух хүмүүс ч
Надад хаврын хахирган салхи шиг санагдах

Би их баян хүн юм
Нүүрэндээ уйлсан макс зүүгээд
Нуураа орхин одох нүүдлийн шуувууд шиг одсон хүмүүс ч
Сэтгэлд минь орших зай булаацалдан
Тэнд эндээс намайг дурсан зүгээр суулгахгүй

Би их гомдомхой хүн юм
Хурууны өндөг исгэх ирт санааны үзүүрт ч
Хамаг сэтгэлээ зүсүүлчихээд
Эхдээ гологдсон өнчин ишиг шиг
Үнэнийг эрэн дотроо орилон гүйх

Би их итгэмтгий хүн юм
Зүрхээ ...

Ерөөсөө л би аялгуу болъё
Ёрын гунигаа үргээгээд
Симфони болон цуурайтъя

Нуураа санан өндөлзөх
Хунгийн цувааг дуудъя
Нуугдаж ханадаггүй сэтгэлээ
Тэдний дуугаар сэрээчихье

Мөнх тэнгэрийн дор мянга мянган хавар

Монголын сайхан оронд жил жил дэлгэр

Энх улирал ханхлахад хүний сэтгэл тэнэгэр

Өвсний соёо ногоороход морь мал ханагар...нарны илч наашлаад хавар айсуй. Хавар ирэхээр би аавыгаа илүү их санадаг. УАЗ 469 машины  урд суун явах аав минь аян замын уртыг хагаслан намуухан хоолойгоор Мөнх тэнгэрийн дор...гээд л дуулж эхэлдэгсэн.

Холхи нар ойртож хасын цас хайлахад

Хуучин дэлхий халагдаж хамаг юм шинэдэнэ

Хөхөрсөн мод цэцэглэж хүүхэд багачууд наадахад

Хөгшин хүн өөрийгөө залуу болсон шиг санана...Мянга мянган хаврын 50-хан хаврыг магтан дуулдсан аав мин...

Хонгор минь чи надад

Хөгжим тоглож өгөөч

Хорвоогийн бүх хайрыг

Нэгэн эгшигэнд шингээгээч

Хайрыг зохион хөгжимдөх

Чинийхээ сэтгэлтэй хамт

Хагацал уйтгараа мартаад

Чамдаа л уусан бүжье