Салхи гэмээнэ жавартай байдгийг

Даарч байж би мэдсэн

Нөмөр нөөлөг бодлоос чаргууцалдаж

Нүцгэн хүсэл тэртээ хол хаягдахыг харав

Сэтгэл гээмээнэ иртэй байдгийг

Өмөрч байж би мэдсэн

Тэвчээр тэсвэр өөдөөс хурцалж

Бүгсэн гомдол билүүндээ идэгдэн мохохыг  мэдрэв

Ганцаардал гэмээнэ хязгаартай байдгийг

Гал ус хоёр ганц ганцаараа эрчлэн  дуусдгаас би мэдсэн

Арга билгийн заяа тавилан ар нуруунаас угзархад

Амьдрал гэдэг жүжгийг цаг хугацаа гатчин шүүдгийг анзаарав

Онгон шаргал талын

Явган салхи чи

Үсээр минь наадаад завгүй

Орой үгүй тэнгэрийн

Дуншаа бороо чи

Мөрийг минь илбээд завгүй

Нүцгэн цагаан улиасны

Сүүлчийн навчис чи

Сэтгэлийг минь татаад завгүй

Цэлхэрсэн бүгээн өглөөний

Норсон болжмор

Харцыг минь татаад завгүй

Атгахан тархиндаа

Хүсэмжит ертөнцийг бүтээгээд

Өмнө минь борооны дусал унана

Уулын орой дээр цасны ширхэг цайрна

Нойтон модод

Навчсаа гөвхөө мартаад

Норсон мөчиртөө

Цасны тухай сануулна

Ай намар цаг чи

Сүүлчийн бороо

Анхны цаснаар

Сүүмгэр саарал

Өвлийн чимээг түгээлээ