Намар намрын сүүлч яг л

Хаврын эхлэл шиг байхад

Нарны цацрагийг шүүрэх гэж оролддог

Би дэндүү цагаахан байж

          Өвөл зуны хооронд

          Хөхөө хаачдагийг мартчихсан

Өнөөдрийн энэ амьдралдаа

Би дэндүү шөнө шиг болчихож

Өөрөөсөө урт түмэн хүслийг

Нүцгэн биенээсээ нэхээд

Өргөл барьцтай бодол санаандаа

Би дэндүү үрэлгэн ханднам

          Нялхын сэвлэгээс минь

          Ширхэг ч үс одоо үлдээгүй

          Нярайн төрхөөс минь

          Үнэр ч үгүй юу ч үгүй

Хонгорхон даахьны минь зөөлөн

Аавтай минь хамт ууланд заларсан

Хонгондоо хөхтэй бяцхан дүрс минь

Ээжийн минь энгэрт л хадгалагдан байгаа

        ...

Би шуурганы чимээг үсгээр дүрслэх гэж оролдсон боловч ерөөсөө болсонгүй. Та нар санаж байна уу шуурганы чимээг. Ялангуяа манай сумын шуурганы чимээ нэг л аймаар бас сүртэй. Яг л өндөр уулс шигээ “бараатай”. Радиогоор дандаа л Говь-Алтай аймгийн Бугат сумд хамгийн хүчтэй тэдэн хэм хүрч шуурлаа гээд л ярьдагсан. Үргэлж л 45 метр секундээс  дээш хүчтэй шуурга тавьна. 

Алагийн орой дээр үүл суучихжээ, Урд улааны орой дээр үүл хурчихаж, хойд уул дүнгэнэж байна айхтар шуурах нь дээ гэж ээж аав эмээ томчууд ярихаар нь шалавхан харайн гарч хойд хар уулыг чагнана, Алаг хайрхан, урд улааныг харна. Нээрээ...

Аяа би өөрийгөө гунигийн эзэн гэдэгт бүрэн итгэнэм

Алсаас биш сэтгэлээс минь тэр надруу од адил харвадаг

Харанхуйн дунд өвдгөө тэврэн санаашран суугаа

Хагархай зүрхтэй өөрийгөө би зүүдэндээ хүртэл хардаг

Өчиггүйгээр өөртөө ял оноомоор

Өргөн талд цор ганцаархнаа орилмоор

Гуниглалын цэцэрлэг байвал

Тэнд нь очоод хөшөө болмоор

Гуравхан үгийг хэлчихээд

Сүүлчийн удаа гуниглачихаад

Диваажингийн зүгт нь хөөрмөөр